3. " Dla calego swiata mozesz byc nikim, dla kogos mozesz byc calym swiatem"

- Ileż można na ciebie czekać? - zapytała Meggy.

-Wiesz, która jest godzina?- dodała Becky.

-No tak jest około trzeciej.- odparłam.

-Gdzieś ty była, my wstałyśmy trzy godziny temu.- oznajmiła Meg.

-Zagadałam się.

 -Jesteśmy tu jeden dzień a ty już się zagadujesz.- zaśmiała się Becky.

-No a co się będę.
-A z kim?- uh... zapowiada się ciekawie.

-A z sąsiadem.- prawda? prawda. 

-Coś więcej?- boże jak one ciągną, ja chce iść do pokoju.

-Tylko tyle. Mamy zajebistego sąsiada na przeciwko.- mry mry ten sąsiad.

-Imię? Nazwisko? Wiek?- naciskała Meggy.

-A życiorys i stan konta też mam ci podać?- pokazałam jej język.

-Obejdzie się.

-Ma dwadzieścia lat, na imię Harry, a na nazwisko Styles.- mina dziewczyn bezcenna.

-Co ty gadasz?- Becky.

-Chciałyście prawdy to macie, a teraz wybaczcie idę do siebie.- powiedziałam i udałam się w stronę schodów.

Usiadłam sobie przy biurku i zaczęłam pisać swoje siwi może się przydać, jakoś trzeba żyć i zarabiać na życie. Mój pokój był pozamykany więc nikt nie powinien mi przeszkadzać - nie jest to dla mnie łatwe.

Wiczorem...

Ciężko mi się skupić na pisaniu gdyż ciągle myślę o Harry'm i przez kilka godzin nie napisałam praktycznie nic.

W pewnym momencie usłyszałam czyjeś roześmiane głosy, a zaraz po tym drzwi się otworzyły...
A do pokoju wszedł nie kto inny jak Pan Styles.

- Wiesz, że się puka ? – spytałam z fochem.

-Dziewczyny powiedziały, że mogę wchodzić, więc wszedłem.
- To teraz wyjdź.
- Czemu ?

- Bo wyglądam strasznie. I nie zapalaj światła !
- A Ty co, wampir ?
- Tak, i jeśli nie wyjdziesz to Cię ugryzę.
- Ty ? Możesz gryźć.

-Harry!- wydarłam się.- Jak nie chcesz wyjść to ja wychodzę.

-Dobra idę idę.- zaśmiał się.- A gdzie mam iść?

-Idź na dół dziewczyny się tobą zaopiekują.- oznajmiłam.

 Kiedy usłyszałam, że zamknął drzwi odwróciłam się w ich stronę i od razu wzięłam się za lekki makijaż. Zeszło mi z 5-7 minut, kolejne kilka na znalezienie odpowiednich ubrań. Nie żeby coś, ale nie będę paradować przed moim przyjacielem w bluzce, która ledwo zakrywa... Dół pleców. W końcu zdecydowałam się na to <Klik>. 

Było mi trochę głupio na dół po tej akcji, ale co miałam zrobić? Bez makijażu o tej porze wyglądam jak wyjdź stąd i nie wracaj  (ładnie mówiąc).

- Cześć. – powiedziałam jak głupia i podeszłam do okna. Pogoda była ładna, znaczy ładny wieczór.

Nie będę tak stała, jak słup a ci będą się na mnie patrzeć jak na idiotkę.

-Harry idziemy do mnie !- podeszłam do niego i biorąc go za rękę pociągnęłam w stronę schodów. Ludzie co się teraz ze mną dzieję, wychodzę na totalną idiotkę.

W moim pokoju Harry rozłożył się na mojej kanapie a ja włączyłam muzykę i usiadłam na przeciwko niego na podłodze. Spojrzał na mnie śmiesznie marszcząc brwi.
- Jestem brudna ?- zapytałam.
- Nie.- odparł.
- Czuć mnie ?- nie wiedziałam co jest grane.
- Nie.- powiedział.
- Więc co ?- no idiotka, czysta idiotka.
- Ładna jesteś. – uśmiechnął się i lekko, podkreślam lekko, się zaczerwienił, za to ja.. Ja to po prostu najostrzejszy czerwień jaki może być. Mój idol, mój przyjaciel, ktoś kogo właśnie odzyskałam mówi mi, że jestem ładna.

- Jasne, jasne.
- No tak.
- No nie.
- Tak.
- Niee...

-Nie wygrasz. - powiedział schodząc z kanapy i siadając obok mnie.

-A założysz się?- spytałam.

-Mogę cię pocałować.- odparł.

Jeżeli tak to rzuciłam się na niego i zaczęliśmy się całować. Chłopak pociągnął mnie do siebie.... ale przecież ja tak nie mogę ledwo go odzyskałam i nie mogę go przez zwykły pocałunek stracić kogoś kogo kocham.

 -Dobra, stop, Harry, jesteśmy przyjaciółmi.- oznajmiłam.

-Przepraszam rozpędziłem się.- powiedział.

-Okej, ja też, ale nic się nie stało. Jakiś konkretny powód twojej wizyty u mnie w domu?- spytałam.

-Hm... konkretny? Nie, ale chciałem się ciebie zapytać osobiście, czy nie miałabyś ochoty ze mną wyjść gdzieś jutro?- odparł.

-A gdzie?

-Wyjdzie w praniu. Chcę spędzić z tobą trochę czasu.- oznajmił.

-Okej, umawiać się nie będziemy bo możesz do mnie podejść więc wiesz.- uśmiechnęłam się.

Oparliśmy się o ścianę pod oknem i zaczęliśmy sobie rozmawiać o wszystkim i o niczym, a głównie o naszej samotności.

 -Powiedz kogo ty we mnie widzisz?- wow, takiego pytania się nie spodziewałam.

-Znasz odpowiedź, mówiłam ci o tym już tyle razy jak byliśmy młodsi.- oznajmiłam.

-Ale to było kiedyś, zdanie się zmieniają.- powiedział.- Odpowiedz.

 -Przystojnego chłopka, który ma wielki talent i jest bardzo miły.-uśmiechnęłam się a on mi odpowiedział tym samym.

-Mówisz tak bo... sam nie wiem dlaczego, ale kłamiesz.

-Harry... serio nic się nie zmieniłeś. Jesteś normalny, dalej taki sam, może trochę wydoroślałeś, ale nadal jesteś tym samym chłopakiem co kiedyś i różnisz się od innych sławnych ludzi, którym odpierdziela po tym jak dostaną pierwszą wysoką wypłatę na konto. -prawie się wzruszyłam.
-To miłe, ty też jesteś taka sama. Różnisz się od innych dziewczyn.
-Dziękuje.
-Cieszę się, że cię znów mam.- awww... serio znów się dzisiaj popłaczę.

-Ja tez się cieszę.

Mogłam tak gadać całą noc z tym chłopakiem...